NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych w jednym domu
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Ostatni odcinek zaczął się od wystawy Kaori.
Co za tłum!
- Kolejka aż za drzwi. - Niespodzianka.
Ruka poszedł na zajęcia aktorskie.
Zabrzmiało jak dziecięcy recital.
- Pierwsze warsztaty! - Jak synek Torichan.
Próbował swoich sił.
- Próbował. - Pierwszy raz!
Cały czas chichotał.
Wolno wymieniał też ciosy.
Trochę zostawał w tyle, ale dopiero zaczyna.
Po długiej przerwie zobaczyliśmy też Avian.
Yusuke się nie poddał.
Wciąż chcesz iść z nią na festiwal fajerwerków?
Chciałbym mieć...
ARTYSTA UKULELE (EDEN KAI), LAT 20
...ostatnie wspomnienia i bez żalu wylecieć na Hawaje.
- Spróbuje ponownie? - Zaprosi ją?
- Chyba tak. - Co za upór!
Haruka go wyhamowała, ale mu nie odmówiła.
- Niech próbuje. - Tak!
Festiwale odbywają się w lecie.
Jeśli się nie uda, będzie miał wspomnienia.
Odmówi mu i zobaczymy go samego...
Zajadającego się węgorzem.
- Super! - Letni przysmak.
Jak na niego zadziała ten afrodyzjak?
- Będzie ciężko! - Dokładnie.
Powoli zdejmie pokrywkę z miski ryżu.
Ogłuszy go, kiedy cicho położy ją na stole.
Są też nowe osoby!
- Wprowadzili się. - Emika-chan.
Emika Mizukoshi.
Gdzie pracujesz?
- Jestem studentką. - Rozumiem.
- Masz 18 lat? - Nie.
Już 21.
- Jest piękna. - Klasyczna.
Pewnie wraca do swojego miasta i plotkuje ze znajomymi:
„Terrace House was zadziwi!”.
To możliwe.
- Może być dwulicowa. - Tak.
„Mieszkam z obcokrajowcem!”
- Jest i Peppe. - Peppe.
Giuseppe Durato, 26 lat.
- Twórca mangi z Włoch. - Imponujące.
Mam wydać całą serię.
- Już masz serię? - Pierwszą.
W Big Comic Spirits.
- Nieźle. - Serio?
To ceniony twórca mangi ze świetną etyką pracy.
Zarabia też na czynsz jako model.
Podobno wiele osób na świecie chciałoby tworzyć mangi.
Jemu się to udało.
Jest do tego zmotywowany
i potrafi ożywić rozmowę. Od razu poprawił nastrój w domu.
To prawda.
- Ruka też gotuje makarony. - Tak?
Z brokułami.
- Z samymi brokułami? - Tak.
To dopiero początek. Z carbonarą też tak było.
Za sto lat makaron z brokułami będzie klasykiem.
- Makaron Ruki. - To będzie...
- Popisowe danie. - Dokładnie.
Nie mogę się doczekać.
- Przeżyjesz tyle? - Chyba nie.
Muszę przetrwać.
Rozmawia w typowo włoski sposób.
Nie zmienił tematu, tylko dodał to niego anegdotkę.
- By nikogo nie skrzywdzić. - Ma szacunek.
A Ruka bezwiednie przyjął jego ofertę
i postanowił żyć 100 lat.
Peppe nie rozumie jeszcze jego ekscentryzmu.
Nie pojmuje powagi makaronu z brokułami.
On nie miał smaku, Peppe.
Jednym daniem splugawił bogactwo twojej kultury.
16. TYDZIEŃ
PIERWSZY POCAŁUNEK SMAKUJE JAK POMARAŃCZE
EMIKA MIZUKOSHI, LAT 21 STUDENTKA CZWARTEGO ROKU
2016: UKOŃCZYŁA LICEUM HANDLOWE
2016: STUDIUJE SZTUKI WYZWOLONE
WOLNA OD PÓŁTORA ROKU
- Cześć. - Dzień dobry.
Co słychać?
- W porządku. - Dobrze spałaś?
Tak.
- Znasz to? - Nie.
Do robienia espresso.
Nie pijam kawy.
- Nie lubisz? - Mam dziecięce smaki.
Dziecięce smaki!
O której wychodzisz?
Niedługo. Jak wypiję kawę.
- Jasne. - Muszę być na 10.00.
- Pojadę rowerem. - Tak?
Tak.
- To blisko? - Dość.
Super.
Chyba nie działa.
Przez indukcję?
Chyba nie zrobię kawy.
Nic nie wylatuje.
Sprawdzę to w internecie.
- Zwykle robisz na gazie? - Tak.
- A kawa wylatuje stąd? - Tak.
- Dość szybko. - Na indukcji nie działa.
Bez espresso...
- Nie zaczniesz dnia? - Nie dam rady.
Kup sobie w sklepie.
Tak zrobię.
Tu nie dam rady zrobić kawy.
Do zobaczenia.
- Miłego dnia. - Dzięki.
HAMADAYAMA, TOKIO
GODZINA 10.00
KOI TO KOKKAI
GIUSEPPE DURATO, LAT 26 TWÓRCA MANGI
ABRUZZO, WŁOCHY 16 LAT: MARZY O TWORZENIU MANGI
2014: KOŃCZY STUDIA 2015: PRZENOSI SIĘ DO JAPONII
2018: OTRZYMUJE WYRÓŻNIENIE BIG COMIC SPIRITS
WOLNY OD ROKU
TWÓRCZYNI MANGI
- Pani Nishi? - Tak?
Jakiego cieniowania powinienem użyć?
- Odcień nr 72. - Rozumiem.
Dziękuję.
Jakim twórcą chcesz tu zostać?
- Mam proste marzenie. - Tak?
Chcę rozśmieszać ludzi.
- To wszystko. - Tak?
Kiedy zastanawiałem się, jak mógłbym rozśmieszać ludzi,
- uznałem, że poprzez mangę. - Rozumiem.
Dlatego tworzę mangi komediowe.
Skąd dowiedziałeś się o mangach?
Przypadkowo.
Zacząłem je czytać i naprawdę się wciągnąłem.
Chciałem spróbować swoich sił.
Narysowałem własne i pokazałem je znajomym.
Rozśmieszyły ich.
Nie zapomnę tego uczucia.
Pomyślałem, że to dla mnie idealna praca.
We Włoszech nie poznałem żadnego uznanego twórcy mangi.
Imponujesz mi, że przeniosłeś się do Japonii.
- Zaszedłem daleko. - Dokładnie.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
- Jesteś głodny? - Trochę.
Zjedz to.
Co to?
Twórczyni, z którą pracuję, zrobiła to na lunch.
- Gotuje dla ciebie? - Tak.
Ale nie zjadłem wszystkiego.
- Częstuj się. - Super.
Chyba jest z mięsem.
- Cześć! - Nieźle.
- Dobry wieczór. - Cześć.
Będziesz pracować?
Tworzę dla niego grafiki. Jak to się nazywało?
Shibamata.
Serio? Super! Dzięki.
- Wygląda świetnie. - Cieszę się.
- Do czego? - To grafiki
- do kolumny, którą pisze Shohei. - Rany.
Zrobiła je dla mnie.
Pokaż swoje prace.
- Tak? - Masz coś?
Proszę.
- Rany. - Chwila.
- To twoja nowa seria? - Trzy rozdziały.
- Możemy? - Jasne.
- Przeczytamy je? - Powiecie, co sądzicie.
- To scenorys? - Tak.
W tę stronę?
Pierwszy raz go widzę.
To od redaktora?
Tak, muszę to poprawić.
Jasne.
Faktycznie, to historia nieśmiałego Włocha.
- Tak. - Ciekawe.
O tobie?
Bazuje na moim życiu, ale to fikcja.
Gdzie studiowałeś sztukę?
- Czy wcale? - Nie mam szkolenia.
Czytałem mangi i tak zacząłem.
Tak się uczyłem.
- Świetnie rysujesz. - Prawda?
Spójrz na szczegóły.
Na początku kopiowałeś prace ulubionych twórców?
- Zgadza się. - Rozumiem.
Wpłynęło na mnie wielu twórców,
ale najbardziej Taiyo Matsumoto.
- Taiyo Matsumoto? - Tak.
Redaktor powiedział mi, bym nie próbował go kopiować.
Przypominałeś go.
Ale chyba znalazłem już swój własny styl.
- Jak ci się to udało? - Cóż...
- Dużo rysowałem. - Tak?
Jak długo ci to zajęło?
Zacząłem, kiedy miałem 16 lat?
- A więc dziesięć lat. - Dekadę!
Super, że cię bawi.
- Świetne żarty. - Dobre?
To przede wszystkim komedia.
Cieszę się.
- Witaj. - Wróciłam.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Racja. - W końcu się poznajecie.
- Cześć. Jestem Peppe. - Co słychać?
- Pempe? - Peppe.
- Pe... - Peppe.
Przez dwa „P”.
- P? - P-E-P-P-E.
- Cześć. Jestem Haruka. - Giuseppe. Mów mi Peppe.
- Tworzy mangi. - Super.
- Są świetne.
- Naprawdę zabawne. - To jego rysunki?
- Masz realistyczny styl. - Prawda?
To tylko szkicorys, ale świetny.
Przeczytaj, jest świetna.
Zmienisz zdanie o Włochach.
Ja zmieniłam.
Cześć. Jesteś na mieście?
Wybacz. Chciałam pogadać o jutrze.
Jak to ująć? Wiele o tym myślałam.
Po usłyszeniu, co do mnie czujesz...
Wiem, że nie odwzajemnię twoich uczuć,
więc nie powinniśmy iść razem na festiwal.
Przemyślałam to.
ILUSTRATORKA, LAT 29
AKTOR, LAT 25
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA CZWARTEGO ROKU, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
- Trochę inny. - Budynek ma zapach.
- Witaj. - Ten aromat...
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Cześć, jestem Emika. - Haruka.
- Jaka słodka. - Ty też.
Nie mogę spojrzeć w oczy.
Mogę to tu zostawić?
- Jasne. - Rano muszę pracować.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Śpij dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Też rysujesz?
Czasami tak.
- Ostatnio... - Nigdy nie widziałam.
- Czasami rysuje. - Nie wiedziałam.
Kupiłeś zestaw.
Nie używasz go?
- Używam. - Rozumiem.
Co rysujesz?
Deadpoola i...
pracuję nad swoją mapą marzeń.
- Co? - Planem na przyszłość.
Rozumiem.
Uczysz się?
- Od Kaori? - Nie.
- Obserwuję ją. - Nowy też rysuje.
Peppe.
Wstydzisz się od wczoraj, Ruka?
Wcale nie.
- Jesteś jakiś dziwny. - Nie jesteś sobą.
Nic nie mówisz.
- Coś jest grane. - Nie męczmy go.
- Nie wstydzę się. - Dobrze.
Idę na górę.
Ruka, pokaż, jak rysujesz.
Chcesz zobaczyć?
Pójdę po nie.
Oto one.
To...
Na pierwszy rzut oka
wyglądają na rysunek dziecka.
Ale można z nich odczytać głębsze historie.
Jakie?
W tym rogu widać kosmos...
Nie zauważyłam.
Jest dużo ukrytych symboli.
Cała historia bazuje na kosmosie.
Postać w tym rogu
myśli, że widzi te istoty, ale tak naprawdę jest lalkarzem.
Z tej strony nadchodzi jednak armia,
by obalić tego lalkarza.
Ten jest podobny. Ciągle nad nim pracuję.
Co myślisz?
Ten gość...
to mój znajomy.
Co myślisz?
To jeden z nowszych.
- To Spiderman? - Tak.
Jak zapisać twoje imię?
Spróbuj zgadnąć kanji.
Kanji kwiatu?
„Ka”? Tak, używam go.
Tak samo jak Haruka.
Moje nie jest od kwiatu.
Mam bardziej skomplikowane.
Nie wiem, jak to zapisać.
Takie jak w „chińszczyźnie”.
- Chińszczyźnie? - Tak.
To ostatni znak w tym słowie.
Nie pamiętam go.
Zauważyłem coś szalonego.
Spójrz.
Zapisałem twoje imię kursywą.
A potem...
pojawiło się moje imię.
Widzę! Gdy ukryjesz tę część, prawda?
Niesamowite.
To moje prace.
Dzięki, że mi je pokazałeś.
GODZINA 13.00
To twoje krzesło?
Tak.
- Do rysowania mangi? - Dokładnie.
Zbliża ci się termin oddania?
- W przyszłym tygodniu mam spotkanie. - Rany.
Muszę wszystko poprawić.
- To do twojej serii? - Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
Ale mam spuchniętą twarz.
Widziałam, jak ją masujesz.
- Widziałaś te rysunki? - Tak.
- To szkice Ruki. - Rysuje?
- Zostawił je. - Pokaż.
Są świetne.
Rysuje jak dziecko.
- Tak niewinnie. - Takie bazgroły.
Wielu artystów idzie w tę stronę.
Rysują dobrze, a potem się cofają.
Robią to specjalnie.
Picasso tak miał.
Chciał oddać dziecięcą niewinność.
To było dla niego wyzwanie.
Łatwo jest rysować coraz lepiej,
ale ciężej wrócić do podstaw.
- Nie wiedziałam. - Picasso tak miał.
Poprosiłam go, by pokazał mi swoje prace
i zaniemówiłam.
Nie spodziewałam się takiego stylu.
Co to?
- Napisał moje imię... - Jest serce.
Zapisał je kursywą, ukrył część
i dostrzegł swoje imię.
To słodkie.
Podobasz mu się.
Chcą naszej opinii? Co robić? Proszę, nie!
- Idźcie! - Jesteśmy.
- Nasz czas. - Tak.
Niech ktoś zacznie!
- Nie chcę. - Proszę.
Nikt się nie odważy.
To było nie do ogarnięcia.
Miał tupet, by kupić zestaw z Kaori.
Coś zauważyłem.
Gdy Ruka wyjaśniał, że narysował mapę marzeń
i umieścił na niej pomysły,
Haruka burknęła: „Super” i wyszła.
Zdziwiłem się: „Nie chce ich zobaczyć?”.
Wiedziała, czego oczekiwać.
- Tak. - Pomyślała:
„Nie chcę tego znosić”.
Pochwaliła go i szybko uciekła.
- Emika była zielona. - Wpadła.
- Tak. - Spojrzała
i nie było już odwrotu.
To tak, jakby znalazła ciekawą szafę,
a w środku były tylko trupy.
- Tak wyglądała. - Dokładnie.
Rysuję równie marnie, co Ruka.
- Tak. - Potwierdzam.
Ale wiem, że moje rysunki wywołują co najwyżej śmiech.
Powiedziałbym: „Straszne, co?”.
Ale Ruka jest tak nieświadomy...
Chce wyjaśnić każdy szczegół.
Nagle zaczął pisać jej imię
i znalazł w nim swoje.
Potwierdziła to i tyle.
Kolejnego dnia zobaczyli, że zapisał je z 20 razy.
- Rany. - To przerażające.
Zapisał je tyle razy.
Gdyby rysował klasycznie,
to mogłoby być nawet nieźle.
To prawda. Ale Peppe zareagował bardzo miło.
Artyści nie potrafią wrócić do podstaw, nawet jeśli chcą.
Trzeba cenić styl Ruki.
Według niego, nie jest złym artystą.
Pewne rzeczy tylko Ruka potrafi zinterpretować.
Nie wiem, czy ma aż taką wrażliwość.
Może ma dostęp do Drugiej strony, jak w Stranger Things.
- Zdecydowanie. - Często tam bywa.
Teraz to wszystko nabiera sensu.
Spiderman naprawdę tam istnieje.
Ruka o tym wie i dlatego pragnie nim zostać.
Nie pojmuje, czemu go nie rozumieją.
- To prawda. - I powiedział,
że nikt nie rozumie tego, co próbuje wyjaśnić.
W Stranger Things też dziwili się bohaterom,
kiedy mówili coś o Drugiej stronie.
- Tak. Jest z Drugiej strony. - Na bank.
Druga strona... Zapisując jego imię od tyłu,
wyjdzie „Karuiri Inoshini”.
Jak zaklęcie.
Karuiri Inoshini.
Karuiri Inoshini...
Chwila.
To nic nie oznacza.
- Nic nie mamy. - Jesteśmy w kropce.
Miałem nadzieję, że to jakieś obce słowo.
Byliśmy zajęci tematem Ruki,
- a Yusuke dostał kosza. - Racja.
Powinna choć rzucić go przed kamerami.
Prawda? Bezpośrednio.
Zwodziła go, a potem rzuciła.
Tak. Yusuke zaczął mieć nadzieję.
„Lubię ludzi takich jak ty, ale nie jesteś w moim typie”.
Mogła wymyślić coś lepszego.
Zastanawiałbym się, jaki ten ktoś jest.
- Może masz rację. - Kto mówi w rozmowie:
„Lubię zwierzęcy typ osób. Ty taki nie jesteś.”?
„Jesteś zwykłym człowiekiem.
Przeciętniakiem”.
Oby Haruka coś z tego wyniosła.
Ma dość zdecydowane podejście
i może tym zmylić innych.
Haruka chyba nie polubiła Peppe
- patrząc, jak na niego reaguje. - Dokładnie.
Widziała go tylko w okularach,
w których wygląda jak stereotypowy twórca mangi.
Może bez nich jej się spodoba.
Może ją zaskoczyć.
Powinien ubrać garnitur i uczesać włosy.
- Zobaczmy go jako modela. - Właśnie.
Jego styl jest uroczy.
- Rano wyglądał seksownie. - Mi też się podoba!
Wygląda bardzo skromnie.
- Racja. - Okulary mu pasują.
Trochę się garbi, co czyni go poczciwym.
Nigdy nie wypina piersi.
To go różni od Girolamo Panzetty.
On zawsze ma wypiętą pierś.
Schodzi po schodach i krzyczy: „Ciao, ciao”.
Dokładnie tak.
GODZINA 19.30
- Jestem. - Cześć!
Co to za jabłka?
Dała ci więcej jabłek?
- Tak, to od niej. - To dla ciebie?
- Podarowała ci je? - Tak.
To też dla ciebie.
- Co to? - Brzoskwinie. Proszę.
- Wielkie! - Chcesz?
Jadłeś japońskie brzoskwinie?
- Tak. - Jadłeś?
- Pyszne, co? - Tak. Dziękuję.
Obrać ci ją?
- Zjedzmy. - Obrać ci ją?
- Serio? - Jasne.
- Jak miło. - W Europie je obieracie?
- Tak, obieram. - Jasne.
Dzięki.
- Miło mi. - Nie ma sprawy.
Pijasz?
Nie za dużo, ale czasami.
- Napijemy się? - Teraz? Pewnie.
- Czego? Piwa? - Coś kupiłem.
- Co? - Zrobię drinki.
Serio?
- Z chęcią. - Chcesz?
- Masz ochotę? - Są mocne?
- Nie, dość słodkie. - To poproszę.
- Znasz Campari? Smakują podobnie. - Dobrze.
- Znasz drink spritz? - Nie.
- Można dodać brzoskwinię. - Serio?
Jasne. To byłaby sangria.
Brzmi smacznie.
- Wykorzystamy je. - Dobra.
- To jest Aperol. - Jak smakuje?
Pomarańczowo. Coś w tym stylu.
To likier.
A potem...
dodamy wino musujące.
- Prosecco. - Pomarańczowy.
- Dodam też pomarańcze. - Powinniśmy.
Ale wykorzystamy też te duże brzoskwinie.
Dodajmy brzoskwinię.
Ale pomarańcze też?
Dodajmy to i to.
Dodasz też oliwki?
Tak.
Super.
Oba czy tylko pomarańcza?
Oba, ale najpierw z pomarańczą.
Na początek. Jasne.
Wypijemy tu? Byłeś już na dachu?
Nie, nie byłem na górze.
Co? Niemożliwe!
Jest super, ale nagrzewa się.
- Macie taras? - Chodź zobaczyć.
Miło tu.
- Zdrowie. Dziękuję. - Salute.
- Salute? - Tak.
Jest inny zwrot, ale oznacza też członka.
- Powiedz. - „Cin cin”.
Jasne.
Naprawdę dobre.
- Smakuje ci? - Tak.
Miałeś ostatnio dziewczynę?
Nie. Ostatnią miałem rok temu.
- Japonkę? - Włoszkę.
Byliśmy razem trzy i pół roku.
Na odległość?
- Nie, mieszkaliśmy razem. - Jasne!
- Co się stało? - Rzuciła mnie.
- Rozumiem. - Tak.
Powiedziałaś to tak oficjalnie.
Ciężko było mieszkać razem przez te trzy lata.
Też tyle mieszkałam z byłym.
- Serio? - Było ciężko.
Kłóciliśmy się, choć dobrze się z nim czułam.
- Ale to nie była miłość. - Jasne.
To był twój pierwszy związek?
- Nie. - Miałeś dziewczyny?
Pierwszą w wieku 18 lat. Późno rozwinąłem skrzydła.
Nasz pierwszy pocałunek
smakował jak pomarańcze.
Jak ten drink?
Lubię to wspomnienie.
Gdy wróciłem...
Rumienię się, gdy to słyszę.
Wybacz.
Smakował pomarańczą.
- Napijemy się jeszcze? - Pewnie.
MINATO MIRAI, JOKOHAMA
Witamy na festiwalu fajerwerków.
Nadszedł czas.
Gotowi na niesamowity pokaz?
GODZINA 23.00
Zimno tu.
Tylko woda?
Tak, wystarczy mi.
Muszę odpocząć.
- Wróciłam. - Cześć.
- Nie pijesz? - Dzisiaj nie.
Wypijmy piwo.
- Ale... - Nie chcesz?
- Źle się czujesz? - Mogę.
- Piwo... - Napiję się.
Wypijmy!
- Mam ochotę. - Jestem słaby.
- Nie odmówię dziewczynie. - Rozumiem.
- Pijemy? - Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Jestem. - Cześć!
Cześć.
Odchodzisz z Murasaki Sports, tak?
- Odchodzisz? - Nie mówiłem szefowi.
Najpierw chcę znaleźć inną pracę.
W następnym tygodniu
mam rozmowę w miejscu, w którym chciałbym pracować.
Znalazłem kawiarnię Marvela w Shimokitazawie.
- W Shimokicie? - Tak.
Oficjalna kawiarnia Marvela?
Nie są z nimi związani,
ale właściciel lubi komiksy i zna angielski.
Ma gości z zagranicy, więc to okazja,
- by poćwiczyć język. - Racja.
Mieli zadzwonić, gdyby kogoś szukali
- i wczoraj to się stało. - Super.
- Idealnie. - Ale to nic pewnego.
Jeszcze ich o to wypytam.
Musisz mieć pracę, którą będziesz lubił.
GODZINA 12.00
Ale gorąco! Jak w saunie.
Wygląda upalnie.
Rany.
- Podaj mi koło. - Masz.
Gorąco.
Rany!
Świetne uczucie.
Ale upał.
To pistolet na wodę.
Jak to działa?
Naciśnij.
- Masz świetny strój. - Super!
Z Okinawy?
- Nie, z internetu. - Serio?
- Z katalogu online? - Tak.
Masz koło.
Dosięgniesz? Dzięki.
Jak mam...
Jak to działa?
Dam radę?
Ostrożnie, głęboko.
Potrzymam ci stopy.
Tak głęboko?
Naprawdę super!
Wygląda świetnie.
Dzięki. Ja posiedzę.
Mam okres.
- Cześć. - Cześć.
- Super. - Wskoczysz?
- Macie koła? - Tak.
Sprawdzasz temperaturę?
Nie jest zimna.
Ochłodzi cię od tego upału.
Przebiorę się i wskoczę.
Wrócisz?
Z kim chcesz spędzić czas?
Póki co, chciałabym z wszystkimi.
Chcę każdego dobrze poznać.
- Rozumiem. - No tak.
Wydajesz się ostatnio nie w sosie. Co się dzieje?
Moja wystawa się skończyła
i nie wiem, co teraz.
Czuję się wypalona.
Chciałam o tym pogadać,
ale nie wiem, z kim.
Wydaje mi się, że w tym domu nie ma kogoś takiego.
Często wydaje mi się,
że jesteś wrażliwa na uczucia innych
i nie mówisz nic, co mogłoby kogoś zdenerwować.
Też to zauważyłam.
Zwłaszcza po tym, jak Shohei powiedział ci,
że woli osoby bezpośrednie.
Nie jestem taka, więc zabolało mnie to.
Masz za to wiele wspaniałych cech, których nie mam ja.
Dlatego ludzie często się ciebie radzą.
Ja po prostu wyrażam swoje uczucia prosto z mostu.
Nie chcę, by moje opinie sprawiły,
- że ktoś przestanie mnie lubić. - To sprawia,
że dajesz ludziom uprzejmą odpowiedź, a nie prawdę.
Chcę mówić szczerze.
Chciałabym wyrażać się szczerze
i nie jestem temu przeciwna, ale komu...
mogłabym zaufać?
Czekam, aż będę mogła komuś zaufać.
Chciałabym zobaczyć więcej tego... człowieczeństwa.
To złe słowo.
Tej złożoności twoich emocji.
Zachowuję się tak, jak postąpiłabym zwykle.
Dzięki temu lepiej rozumiem, jak postrzegają mnie inni.
Ale jestem taka przez całe życie
i nie czuję konieczności, by to zmienić.
Nie wiem, co na tym zyskam. Pogubiłam się.
Chcę zaakceptować to, jaka jestem.
Zeszłaś na dno?
- Tak, dotknęłam je stopami. - Boję się.
Pomogę ci.
Za gorąco. Nie daję rady.
- Straszny upał. - Idę odetchnąć.
Strasznie głęboko.
Pływałaś?
- Wszyscy tam są. - Super.
- Ale gorąco! - Hej.
- Zmęczona? - Gorąco tam!
W porządku? Napij się wody.
Było gorąco, a Haruka powiedziała, że nie jestem wobec nikogo szczera.
Naprawdę jestem taka wyobcowana?
PRZYMIERZAM KOSTIUMY – SHOHEI
- Nie wiem... - Wybacz, idź.
Mam czas.
Czasami wydaje mi się, że zachowujesz się jak cnotka.
Nie uważam tego za przesadną grzeczność.
Zachowuję się jak cnotka?
Trochę.
Musi być ci ciężko cały czas ukrywać to, co czujesz.
GODZINA 18.30
Cześć.
Hej.
- Ciao. - Ciao.
Kupiłeś wszystko na kolację?
Tak, mamy wszystko.
- Łatwo to zrobić? - Jesteś głodna?
Trochę.
Zjem to
i wrócę do pracowni. Muszę zarwać nockę.
- Wracasz do pracy? - Tak, nie mogę iść spać.
- Jutro masz termin? - Tak.
Serio?
- Zjedzmy pyszny makaron. - Dobrze.
- Mogę ci pomóc? - Nie.
Zrobię sos i tyle.
- To strasznie proste. - Naprawdę.
Jak to zrobić? Zgniotę je rękami.
W ten sposób.
- Jasne. - Lepiej uwolnią smak.
Weźmiemy to...
- Podsmażysz to na oliwie? - Dokładnie.
Trochę wymieszam,
- a potem dodam sos pomirowowy. - Jasne.
Coś ładnie pachnie.
- Cześć. - Dobrze was widzieć.
Cześć.
Jest ostry?
- Dasz radę? - Lubię ostre.
- Posmakuje ci. - Lubię ostre.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Wygląda świetnie.
- Co myślisz? - Super.
- Dzięki za gotowanie. - Dzięki.
- Smacznego. - Smacznego.
Smacznego.
Zapomniałem o bagietce.
Smaczny.
- Pikantny. - Prawda?
- I jak? - Pikantny, ale dobry.
- Tak ostry? - Tak.
- Emice smakuje. - Tak, pyszny.
Pracowałem dziś nad rozdziałem,
w którym bohater ma randkę.
Z Japonką.
Nie wiem, jak to wygląda z kobiecej perspektywy.
Jaka byłaby wasza idealna randka?
Idealna pierwsza randka.
Lubię auta.
Pojechaliśmy na przejażdżkę
i zajechaliśmy na nabrzeże. Nigdy tam nie byłam.
Gdy sprowadza się auta, przechowuje się je na nabrzeżu.
- Tam pojechaliście? - Tak.
Pokazał mi auta z zagranicy, które oczekiwały na import.
- Fajny pomysł. - Było świetnie.
Chcesz, by ktoś zaplanował
oryginalną randkę pod ciebie.
- Tak, byłoby super. - A ty, Emika?
Często jeździłam z byłym na plażę w Enoshimie.
- Nad ocean? - Uwielbiam ocean.
Chcę go zobaczyć.
- I plażę? - Tak.
- Jedziemy na plażę? - Nie?
- Za gorąco. - Chcę jechać.
Powiedziałyście to jednocześnie.
Uwielbiam ocean.
Ja dużo bardziej lubię góry.
Chcę zobaczyć ocean.
- Jestem. - Cześć.
- Cześć.
- Co ugotowaliście? - Arrabbiatę. Ale już nie ma.
- Peppe gotował? - Jesteś głodny?
- Miałem ochotę. - Ja też.
- Niech dla mnie gotuje. - Tak.
Kaori, możemy dokończyć naszą rozmowę?
Dokończyć? W porządku.
- Bo musiałem wyjść. - Wybaczcie.
- Yusuke... - Ta scena...
- Stał na tle fajerwerków. - To było świetne.
Piękne.
Jak reklama Southern All Stars.
Mogli mnie oszukać.
Jak reklama ich płyty Umi no Yeah!!
Piękna scena. Jak reklama Coca-Coli.
Ujęła żywiołowość lata i młodą miłość.
To było piękne.
W kolejnym sezonie znajdzie nową miłość.
Która go rzuci i będzie powtórka.
- Piękny plan. - Cudowny.
- To Torasan Reiwy. - Brzmi dobrze.
- Świetna scena. - Piękna.
Peppe ma gadane!
Jest bardzo uprzejmy.
- Mówi bardzo mądrze. - Można się od niego uczyć.
Potwierdza, co ktoś mówi,
a potem rozwija daną historię.
Będzie bardzo popularny.
Jasne! Ta rozmowa przy drinkach
o wspomnieniu pocałunku...
Świetne! Wspomniał, że smakował mu pomarańczami,
kiedy pili pomarańczowego drinka.
Rozmówca piłby drinka i myślał o tym pocałunku.
Włosi mają gadane.
Powiedział, że miał wtedy 18 lat
i późno rozwinął skrzydła.
Pomyślałam: „Jak słodko”.
Myślałam, że dla Włochów to raczej osiem lat.
To przez to, jak zachowuje się Girolamo.
Aby zmienić postrzeganie ich kultury,
musimy wygnać go z Japonii.
Trzeba wymazać to, czego nauczył nas o włoskiej kulturze.
Wygońmy z kraju Girolamo i Nobuhiro Takedę.
Takeda to nie Włoch!
Tylko w sercu.
Nie nosi skarpet i tyle.
Emika wymusiła na Shoheiu wspólne piwo.
- To było słodkie. - Idealne.
Obejrzałbym powtórkę.
- To chyba idealne zaproszenie. - Też tak myślę.
- Dobrze wykorzystuje schody. - Profesjonalnie.
To dlatego ma taką smukłą talię?
- Cały czas się wije. - Codziennie.
To było słodkie.
- Co za obrót. - Świetny.
Miała też ładny strój.
Emika w stroju kąpielowym...
- to było coś. - Seksowna.
- Jest bardzo ponętna. - Co takiego w niej jest?
Gdyby jakiś starszy pan zobaczył to w kurorcie,
- byłby bezbronny. - Dokładnie.
Było widać naprawdę dużo.
A paski powiewały z przodu.
To było erotyczne.
- Wie, jak się pokazać. - Tak.
GODZINA 23.30
Szykowałem się do pracy, a po wyjściu zobaczyłem...
- Wybacz. - ...że byłaś smutna.
Nie rozumiałem, co się dzieje.
Powiedziała, że izoluję się, by do nikogo się nie zbliżyć.
- Haruka? - Tak.
Myślałam, że jestem sobą.
Po prostu...
nie wiem, dlaczego inni tak mnie odbierają.
Rozumiem.
Jest coś, co usłyszysz,
kiedy wypuszczą ten odcinek.
Powiem ci to teraz, bo wolę byś tak się tego dowiedział.
Przez chwilę coś do ciebie czułam.
Słyszałem to w odcinku...
i zaskoczyło mnie to.
Powiedziałeś Haruce,
że wolisz osoby bezpośrednie.
Zgadza się.
- Zabolało mnie to. - Dlaczego?
Staram się być szczera,
ale na tyle, by nikogo nie zranić.
Zgadzam się z Haruką.
Często zastanawiam się, czy mówisz coś,
by nie pokłócić się z grupą, a tak naprawdę coś wstrzymujesz.
Chcę, by wszyscy się dogadywali.
Nigdy nie będzie idealnie.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Byłem tobą bardzo zainteresowany...
już od początku.
- Dziękuję. - Jesteś świetna i kochana.
Ale zaprzeczałem temu, gdy ktoś mnie o to pytał.
Mamy wspólnych znajomych, prawda?
Powiedzieli mi przy drinku,
- że jesteś zaręczona. - Co?
- Ja? - Tak mi powiedzieli.
Kenny też to powiedział.
Zaakceptowałem to.
Z mojego punktu widzenia,
to nie byłoby nic dziwnego, gdybyś kogoś miała.
Miałem też poczucie winy,
że wciąż zmieniam zdanie co do kariery.
- Rany. - Czy faktycznie kogoś masz?
To prawda, że zerwałam z byłym w Nowy Rok.
Ale od tego czasu...
Zarabiam jako ilustratorka
i ciężko mi odmawiać zleceń i negocjować stawki.
Zarządzanie jest trudne.
Powierzyłam to pewnej osobie.
I z tą osobą...
To już nie liceum.
Nie mogę ogłaszać, że z kimś chodzę i tego nie zrobiłam.
To nieważne.
Ktoś z zewnątrz mógł pomyśleć,
że wciąż jesteśmy razem.
Nie jest to coś, co trzeba ogłaszać światu.
Potem przestaliśmy ze sobą chodzić,
ale pozostaliśmy w kontakcie.
- Rozmawialiśmy głównie o interesach. - Rozumiem.
Nigdy nie byliśmy zaręczeni.
I skończyłam z tym.
Bardzo mi się podobałeś
i osoba ta przestała pomagać mi w sprawach biznesowych.
- Zwolniłaś go? - Tak, teraz robię wszystko sama.
Przykro mi, że musiałaś to zrobić.
- Niepotrzebnie. - To moja wina.
Wcale nie.
Ja też słyszałam, że masz dziewczynę.
Wcale mnie to nie zdziwiło.
Ja mam dziewczynę?
To bzdura.
Chyba zaszło to samo nieporozumienie.
Sypiam z wieloma osobami,
ale nie mam dziewczyny. Taka jest prawda.
Oboje przekombinowaliśmy.
Tak.
Może skoczymy na drinka?
- Jasne. - Umówimy się.
Napisy: Krzysztof Zając